Goed geslapen tot een uur of 5. Dan heb ik opeens stress omdat ik twijfel of we met z’n drieën de hoge bergen in moeten gaan. Ook een lichte hoofdpijn. Misschien te weinig gedronken gisteren.
Uitgebreid ontbijtbuffet. Tussen de oudjes in. Waarschijnlijk een zangkoor op het jaarlijkse uitje schat ik in.
Om half 10 op pad. Te beginnen met weer een zware klim naar 1500m, en het is al erg warm. Vervolgens een lang stuk over een asfaltweggetje naar St Martin Vesubie. Jochem zijn wandelstok komt klem te zitten en begeeft het.
Lunch 1 met de saladeboxen vlak voor het stadje. Schrikbarend veel schade te zien bij de rivier, veroorzaakt door de storm Alex in 2020. We moeten ook een flink stuk verder doorlopen om over te kunnen steken naar de andere oever.
Weer klimmen naar La Colmiane op 1600m hoogte. Wel over een mooi pad. Maar het is afzien. Ieder voor zich. Ik kom 10 minuten na Jochem boven, en Peter 5 minuten na mij. We strijken neer op het terras. De baas van het cafe denkt dat wij wel wat hash of weed mee hebben uit NL.
In de niet zo heel mooie afdaling naar St Dalmas Valdeblore doen we nog een snelle Lunch 2. Mijn migraine ontwikkelt zich. Eetlust is verdwenen.
Ingecheckt bij Les Marmottes. Meteen maar een Rizatriptannetje genomen, wat ook inderdaad gaat helpen, in de loop van de avond klaart het op. Douchen, kleren uitspoelen, en chillen in de tuin. Geinig vogeltje gespot, een boomklever denk ik, ook met een karakteristiek riedeltje.
Bij het avondeten zit ik naast een Schot die alle Munroes heeft gedaan. Dus ik vertel van mijn 3 Munroes. En hij wijst op het shirt dat hij aanheeft en waar ze allemaal op staan. Hij was docent Computer Science op de University van Aberdeen. Maar nu al 13 jaar met pensioen. Met zijn twee maten doet hij de GR5. Hij was tegen Brexit. Hij hoopt dat ze weer terug in de EU gaan. En dat wij ze dan toelaten. Leuke man. Helaas niet zijn naam gevraagd.
