Categorie: Voetbal

Nederland – Italië 3 – 0

Wat een geweldige belevenis afgelopen maandag. Na de EK van 1988 eindelijk weer eens een weergaloze wedstrijd van het Nederlands Elftal. Wat speelden ze energiek en onbevangen en aanvallend. De grote sterke ervaren Italianen volledig afgetroefd.

Maar extra leuk was het om die wedstrijd te kijken in de pizzeria! Bij voetbalvriend Paolo Leone in Pizza Taxi op de Ceintuurbaan. Terwijl Frankrijk nog tegen Roemenië aan het ploeteren was snel even een lekkere pizza eten. De zaak stroomde snel vol. Het was weer een mooi internationaal gezelschap. Italianen, Hollanders, een Schot, een Colombiaan, een Fransman, een Hongaarse, een Oostenrijker, en waarschijnlijk nog wel meer. Een verrassende gast was nog onze oud-Fortius-held Bert L. die met Chrit mee kwam. We hadden goed zicht op de nieuwe breedbeeldtv. Paolo had stress want de zaken gingen min of meer door maar eigenlijk wilde hij ook kijken.

Hollanders en Lollo (ook voor Nederland)

De wedstrijd was fantastisch voor de Hollanders, en ontluisterend voor de Italianen. Na het eerste doelpunt van Ruud van Nistelrooy werd de eerstvolgende pizza door Seba gepresenteerd als ‘Pizza 1-0!!’. Het tweede doelpunt van Wesley Sneijder was mooi. Nederland had de touwtjes in handen. De Italianen in de zaak werden heel stil. In de tweede helft werd Italië wel wat sterker en werd het een beetje billen knijpen. Maar gelukkig was daar de ren van Giovanni van Bronckhorst en zijn doelpunt, de 3-0. De Italianen waren diep bedroefd. Umberto had enorme spijt dat ie met zijn jetlag toch was gekomen. Gabriele was verbijsterd en geloofde het allemaal niet. Grappig was nog dat Lorenzo eigenlijk veel meer voor Nederland bleek te zijn, daar juichte hij harder voor.

Paolo had ook de smoor in. Maar het was wel weer een hele speciale avond in zijn Pizzeria. Daar kan hij tevreden over zijn.

Pizza Taxi

De enkel van San Marco

Door de enkel Door omstandigheden hebben wij het voorrecht om thuis de Arts & Auto te mogen ontvangen. En nu stond er zowaar een interessant verhaal in. Over de enkel aller enkels: die van Marco van Basten. Wat een treurnis, al die operaties. En met als klap op de vuurpijl zo’n martelwerktuig als die Ilizarov distractor. Het is allemaal niet fijn, maar hij draagt zijn lot manmoedig en met een opmerkelijke kalmte. In de openbaarheid dan. Hier kun je het lezen.

Uit de oude Fortius doos

27 Augustus 1994, toernooi bij Schellingwoude. Aanwezig: Laurens, Victor, Andre de B., Paul S., Paul B., Greg, Dirk. En gastspelers Kees T., en Raymond Houtebos en Bert Alma van het 3de. Met 10 man dus, 1e pot tegen 8 man, 5-0 gewonnen (2x gescoord), 2e pot tegen 11 man, 5-0 verloren. Bert L. opgebeld, hij komt halverwege de 3e pot, 1-0 gewonnen. 2e in de poule, kruisfinale 3-1 verloren. Kees T., Victor en Laurens vertrekken, Chrit komt. Met 9 man om de 3e en 4e plaats 1-0 verloren.

Het viel niet altijd mee, als regelneef van een elftal met personeelsgebrek, sjonge wat ging het moeizaam soms om de boel op te trommelen.

Bizar verhaal: Ik meldde mij aan in de bestuurskamer, zegt die man “Fortius? Oh, die hebben zich al gemeld, die zijn er al.” En hij wees een groepje in de kantine aan. Ik zeg: “Dat is niet Fortius, wij zijn dat groepje daar en wij zijn Fortius.” Een man uit het zogenaamde Fortius groepje zegt: “Nee, wij zijn Sporting Amsterdam.” “Hmm, vreemd,” zegt de man van de organisatie. “Maar, komt goed uit, gister heeft De Meer afgebeld.” En hij zegt tegen mij: “Dus dan zijn jullie gewoon De Meer en dan zijn zij Fortius.” Ik zeg: “Nou ik begrijp er niets van, maar laat ons nou maar gewoon Fortius zijn, en dan zijn zij maar De Meer.” Dat was goed. Komen we bij onze kleedkamer 12, zit in kleedkamer 11 een compleet elftal zich in Fortius-tenue te hijsen. Ik voelde mij erg overbodig worden. Had ik zoveel moeite gedaan om een team op de been te krijgen. Wat bleek het geval: voor de zomer zou Fortius 5 (zondag) meedoen aan het Schellingwoude toernooi. Aan het eind van het seizoen stapte zondag 5 in z’n geheel over naar Sporting A’dam. Bij Fortius dachten ze dus dat dat toernooi bij Schellingwoude openviel en ze vroegen mij of wij dan wilden. Dat was goed. Tegelijkertijd dachten die lui van zondag 5 gewoon dat zij naar Schellingwoude zouden gaan ook al waren ze nu bij een andere club. Ze hadden tenslotte nog hun Fortius tenue. Gelukkig hadden ze ook een Sporting A’dam tenue. We moesten trouwens niet tegen ze spelen, en bovendien werd hun tweede wedstrijd gestaakt, ruzie met scheids, en vertrokken ze daarna.

Trotse vader

Ivan speelde gister zijn allereerste voetbalwedstrijd. Bij VVZ, in de F6. Hij was daar helemaal op z’n plek. Hij was nog een beetje te beleefd, een beetje te bescheiden, maar had verder een goed aandeel.

Het werd 5-1 en hij scoorde twee keer. Eerst een bal die voor z’n voeten kwam rollen mooi ingeschoten, en later een paar mannetjes voorbij en mooi langs de keeper. Het was tegen ZCFC. Ivan is groot en stevig en kan goed schieten. Hij kijkt echt goed waar er iemand vrij staat. Hij mag best iets meer zelf proberen te dribbelen. Het was erg leuk. De andere doelpunten waren van Bas. David en Louis deden ook mee.

Barcelona

Zaterdag 18 april. We hebben gepind! De eerste poging bij een bank was mislukt. We konden wel met onze pin-pas de deur openmaken, en ook vroeg het apparaat naar de code en zelfs hoeveel we wilden, maar daarna spuugde hij hem toch weer uit. Met een banken pinpas was het daar ongetwijfeld wel gelukt. Geld halen met giro-pinpas moet hier, alle tegenstrijdige verklaringen tegen elkaar afgewogen, bij een Caja Postal gebeuren. Maar of die op zaterdag voor de Paas open was viel nog te betwijfelen.

Bleek inderdaad gesloten, maar Addie stak voor de balorigheid nog maar eens haar kaart in het pinapparaat. Het apparaat ging ratelen en pruttelen, maar dat deed die vorige ook . Toen kwam de pinpas weer eruit, met een bonnetje erbij. Raar. Het volgende moment kwam er, verbazing nog groter, geld uit geschoven. Razendsnel trok ze het eruit voordat het apparaat de biljetten bij nader inzien weer zou inslikken.

Dus nu konden we weer wat potten breken dit weekend. ’s Ochtends nog naar het Picasso-museum. Leuk, maar grote gaten in de tijd in de vertoonde schilderijen. Prachtig vind ik de manier waarop hij hetzelfde tafereel op steeds andere wijze schildert, zoals met die duiven serie, en met z’n familie, met onderaan de hond, verder de tweeling, en achteraan het mannetje in het deurtje.

Zaterdagmiddag naar het stadion gelopen, nee met de metro, om kaartjes te kopen. Dat lukte en wel voor 2000 ptas per stuk, ongeveer een kleine 40 gulden. Toen weer terug met de metro om mijn bril te halen, die was ik vergeten. En weer met de metro naar het stadion, om 20:00 uur zou de wedstrijd beginnen. Met behulp van patat en zoutjes de honger gestild. Barcelona (2e) speelde tegen Albacete (4e), was belangrijk maar bleek een makkie: 7-1. Koeman scoorde uit een penalty, Witschge speelde de 2e helft mee en gaf nog een mooie dieptepass die ook tot een doelpunt leidde. Het stadion was maar matig bezet, maar het was ook zo groot. Wij zaten erg ver weg, op de derde ring. Gelukkig had ik m’n bril. 

FC Napoli – Torino

Ik ga maar weer eens douchen. Ik moet nog oppassen dat ik geen misbruik van deze weelde maak. Maar nu heb ik het wel verdiend vind ik. Ik heb namelijk het grote avontuur “Hollander begeeft zich tussen de tifosi van FC Napoli” meegemaakt.

Na rustig uitslapen, ontbijten, douchen, en peinzen wat ik aan zou trekken, het kon wel eens warm worden, wat ik wel en niet mee zou nemen, stel dat ik bestolen zou worden, ging ik op pad om ± 11:30 in korte broek en t-shirt, verder geen kleren mee, wel fototoestel en eten en zonnebrandspul en weinig geld. In de loop van de dag bleek volgens mij vooral mijn korte broek en daaronder blote benen en daaronder mijn bergschoenen een enigszins lachwekkende bezienswaardigheid.

In de trein en metro kwam ik al tussen de fans terecht. Nog niet veel want ik was heel vroeg bij het stadion, ruim 3 uur voor de wedstrijd. Ik wist mij daar te handhaven tussen de fans waarbij ongetwijfeld meehielp dat ik Hollander was en geen Duitser, wat ze eerst allemaal dachten, en dus geen landgenoot van zekere Inter Milan spelers en van Stuttgart dat net de woensdag ervoor de pan in gehakt was.

Toen de poort om ± 14:15 openging moest ik gefouilleerd worden en bedacht ik mij dat ik ook nog een zakmes meegenomen had. Maar de militair voelde alleen aan de buitenkant van mijn tasje, vroeg waar ik vandaan kwam en of ik wel voor Napoli was en ik mocht door.

Ik bleek een zitplaats gekocht te hebben, wat voor de wedstrijd nog wel nut had, maar tijdens de wedstrijd moest je toch staan om wat te zien. Het was een mooie plaats, ter hoogte van de middenlijn, ik kon het allemaal goed zien.

Het was een mooi stadion, capaciteit ± 86000, een prachtige grasmat en ± 65000 man publiek (?). Naast mij bleek een Napolitaan te zitten die ook Engels sprak en ook in zijn uppie was en die mij dus wel van commentaar kon voorzien.

Het was geweldig. Weer niets vervelends gebeurd, ik kon rustig mijn fototoestel voor de dag halen als ik dat wilde. Toen iemand achter mij per ongeluk de helft van zijn koffiebekertje over mij , maar vooral over mijn buurman gooide , stond ie er op dat ik de andere helft opdronk. Dat kwam toevallig wel gelegen want door de warmte en door het geklets met die jongen had ik een geweldig dreuge bek gekregen. Die ene sinaasappel was ook niet zoveel vochtigheid.

Napoli scoorde al in de 3de minuut en won verder op zijn sloffen met 4 – 1 van Torino. Ze hebben een heel goed team met een geweldig sterke en creatieve aanval van Carnevale, Careca en Maradona. Maradona is ontzettend mans, bespeelt het publiek, en trekt het spel helemaal naar zich toe. Als ie de bal wil hebben krijgt ie hem ook, waar ie ook staat en gedekt of niet. Als er al gefloten is laat ie langs z’n neus weg even een technisch hoogstandje zien: zittend hooghouden, hooghouden met effect, daar kun je van smullen. Toen de scheids floot voor een overtreding van Maradona, maar ook toen Torino aan de bal kwam nadat er een speler nr. 2 van Napoli per brancard afgevoerd was, was er het striemendste fluitconcert dat ik ooit gehoord heb.

Napoli - Torino penalty_500x421

Toen nog met de metro en de trein naar Pompeï en toen had ik een absoluut gaaf avontuur beleefd.