Vorige week kennis gemaakt met de OV-fiets. En meteen goed, drie keer in drie dagen. Donderdag in Den Haag om naar de vergadering te fietsen, en na afloop nog effe door de stad, daar kom ik anders ook nooit. Vrijdag vanaf station Ede – Wageningen om naar het feestje bij mijn zus te fietsen, toch ook zo’n 6 kilometer. Zaterdagochtend weer terug naar het station, met de trein naar Amsterdam Amstel en daar mijn 3de OV fiets om naar het voetbalveld te gaan. Mooi systeem, handig en snel, voor € 2,75 per keer, dus ongeveer net zoveel als een paar strippen, en het wachten op bussen en trams wordt je bespaard. Het zijn natuurlijk geen supersonische fietsen, maar voor mij goed genoeg. Alleen zo’n grote voetbaltas is een beetje onhandig erbij.
Categorie: Fiets
Dunquin – Dingle – Tralee
Eerst nog melden dat we buiten Dingle al een paar van die gele tekens op paaltjes hadden gezien die ons ook van Tralee naarr Dingle hadden geleid. En hier bij de jeugdherberg staan ze ook weer. Waarschijnlijk is de ronde over het schiereiland helemaal afgemaakt. Gaaf! Een reden te meer om hier nog eens terug te komen en het vervolg van Tralee – Dingle te lopen. Ik ben vooral benieuwd hoe het traject langs de Brandon Mountain zal gaan.
We gaan een dagje fietsen nu. Maar halen eerst wat proviand in het minimale winkeltje annex postkantoortje een kilometertje verderop.
Met de rugzakken achterop gebonden fietsen we een rondje naar Dingle, zo’n beetje langs de kusten over stille weggetjes. Hier en daar zien we wat toeristen. De kust is prachtig, met “Sybil’s Head” en “The Three Sisters”. Ook hier zijn golflinks. Het weer is lekker. Eén keer een fout weggetje en prompt gaan er een stel klere-honden in onze kuiten bijten.
Verder gaat het goed. We mijden te steile weggetjes. We leveren de fietsen in, moeten aandringen om te mogen betalen, en nemen de lift naar Tralee. Er is concurrentie en we zien het somber in, maar het gaat toch goed. Eerst met een cultureel sterk ontwikkeld persoon, hij heeft gedoken bij Dingle en hij moet ons vertellen wat Nederland (William of Orange ) met Ierland (vooral Noord-Ierland) te maken heeft. Daarna met een fabriekseigenaar. Hij komt op mij sympathiek over, hetgeen in strijd is met mijn vooroordelen. Ik snap echter weer niet dat hij zijn kinderen naar zomerkampen stuurt waar ze Gaelic leren en daar zo’n belang aan hecht.
In Tralee gaan we nu naar de andere jeugdherberg, en het is een perfecte. We krijgen een eigen kamertje. De eigenaar is een heerlijk laconieke, en toch met zijn zaakjes goed voor elkaar, geen spoor van bemoeierigheid, de rust zelve.