Laragh – Glendalough – Arklow

Maar nu verder met de tussenliggende gebeurtenissen. Vrijdag de 13de juli waren we dus aangekomen bij The Old Mill, een jeugdherberg waarbij wij kampeerden, aan de beek en onder de bomen. Dat was in Laragh. Zaterdag was een rustdag die gevuld ging worden met een bezoek aan toeristische trekpleister Glendalough. Deze plek is bekend vanwege de overblijfselen van de 7 Churches of St. Kevin uit de 8ste eeuw (?), maar ook door het meer dat in een prachtige vallei ligt.

Het pad dat langs onze tent langs de rivier liep, bleek dood te lopen in de weilandjes, maar iets hogerop ging er wel een mooi pad de goede kant op. Glendalough bleek niet eens een dorp te zijn, slechts enkele hotelletjes, en verder niets. De overblijfselen zijn nog aardig bewaard gebleven. Vooral een oude ronde toren is een gave blikvanger, met ingang 2 á 3 meter boven de grond, tegen ongewenstelingen, en hij staat midden in een begraafplaats, vol met scheve en onleesbare oude kruisen.

Bij de leesbare  gedenkstenen viel op dat de naam van de opdrachtgever vaak prominenter stond gebeiteld dan die van de overledene.

Bij gebrek aan etenswarenwinkel gingen we maar thee en scones verorberen in een theehuisje. Het was een heel klein kamertje waar net 5 tafeltjes in pasten. Je kreeg een sympathieke pot thee, of koffie, en de scones, of sandwiches, met lekkere beetje zoute boter waren ook heerlijk.

Toen langs het Upper Lake wandelen, nadat we de uitnodiging van Hong en Australiër  om die mooie bergtop te gaan beklimmen hadden afgewimpeld, het was tenslotte onze rustdag. Het was daar prachtig, alle toeristen namen niet een dergelijke moeite als wij deden, zodat het weer lekker rustig werd. Op het eind van de vallei waren de resten van een verlaten mijnwerkersnederzettinkje uit de 19de begin 20ste eeuw. Op deze kale eenzame, aan drie kanten omgeven door hellingen bezaaid met reusachtige stenen werden destijds stenen verpulverd om er de kostbare elementen uit te halen. In het riviertje waren nog allerlei mooie stenen te vinden.

Een ansichtkaartenmaker profiteerde hier ook van het mooie weer door nu foto’s te maken.

Deze dag gingen we herstellen van de horzelbeten die we in de Wicklow hadden opgelopen. Die beesten hebben ons wel parten gespeeld. Het kortebroekenweer was heerlijk maar het gaf de horzels vrij spel. Zij had drie belachelijke bulten, heel groot, vuurrood, heel hard en heel heet, en heel erg jeukend. Ik had er voornamelijk veel. Een dure anti-jeuk stift bevatte gewoon een ammonia oplossing, maar hielp wel steeds even.

’s Avonds er niet in geslaagd om naar de pub te gaan. We zaten leuk te kletsen met Esther en Arjen uit Deventer. Zij toekomstig verpleegkundige, hij toekomstig melkvee-specialist. Emigratieplannen naar Nieuw-Zeeland en wandelfanaten.

De volgende dag, zondag, wilden we proberen naar Waterford, aan de zuidkust, te liften. Een afstand van ± 160km. Het was een klein rampje. Uiteindelijk resultaat: ± 25km met 4 liften en waarvan ook nog 3km zelf gelopen, in de regen. Maar goed de laatste lift bracht ons dan wel rechtstreeks naar de camping in Arklow, aan de oostkust. Arjan en Esther hadden precies hetzelfde plan, de eerste lift hadden we samen, daarna verloren we ze uit het oog. De regen hield het weer voor gezien, zodat we met gerust hart de tent konden gaan opzetten.

’s Avonds dan toch kroegentocht in Arklow. Guinness is lekker vind ik, zij vindt dat het naar wormen smaakt. Maar whiskey is ook heel erg lekker. In elke kroeg muzikanten, maar helaas niet de echte oude Ierse muziek. Het bleef bij gitaristen met allerlei evergreens. Op zich wel leuk hoor. Uiteindelijk belandden we in een zeer levendige kroeg, tegen sluitingstijd. De meesten waren ijverig om nog voor sluitingstijd redelijk dronken te zijn, een opstootje werd gesust, en iedereen had veel pret. Het werd niet leuk meer toen een hevig uitbundige Ier mij ook enthousiast wilde laten zijn. Hij stond op de bank te dansen, en ik bleef maar nuchter zijn, toen ging ie met zijn handen mijn handen op elkaar slaan. En zo werd het tijd om op te stappen.