Vroeg opgestaan, om kwart voor 7. Goed geslapen zowaar. Geen gesnurk gehoord. Bij het ontbijt in hotel Monsigny is het al druk. Om kwart voor 8 gaan we naar het station in Nice voor de trein naar Sospel. Treinritje door toenemende berglandschap en wat tunnels. Om 9 uur in Sospel. Er is markt. Picknickwaren gekocht bij de bakker. Zonnig weer met wat bewolking. Om 10 uur zijn we op pad, eindelijk weer na 4 jaar.
Een weggetje naar het westen. Bij een nieuwe houten wegwijzer slaan we volgens de aanwijzing een pad naar boven in. Lange tijd zien we geen roodwitte markeringen meer. En de route loopt anders dan die in mijn TopoGPS app. Zitten we te hoog? We lopen op zeker moment ook vast. Stukje terug pakken we bij Béroulf het pad weer op, maar het is daar weinig gebruikt en nogal overwoekerd oa door bramen- en rozenstruiken. Een keer uitgegleden. Schrammen op armen en benen, en een wondje onder mijn oog. Ziet er heldhaftig uit. Dit is een lastig stuk dat ons veel tijd kost.
Jochem heeft nog een groengele slang gezien van een meter ongeveer.
Later in een klim naar zo’n 1000 meter raakt Peter vermist. Ik loop een stuk voor hem. Als ik weer een keer ga wachten duurt het veel te lang voordat hij in beeld komt. Is hij ergens gaan lunchen? Omdat hij het te lang vond duren misschien? Er komt geen reactie op mijn fluiten en roepen. Jochem liep weer een stuk voor mij. Ik loop terug tot waar er een afslag is van een pad met een roodwit kruis. Is hij daar ingeslagen? Weer fluiten en roepen, geen reactie. Ik zet de rugzak neer en daal verder af tot waar ik hem voor het laatst nog gezien had. Niks. Weer omhoog tot bij mijn rugzak. Ik bel hem en ja hij neemt op. Inderdaad verkeerde afslag lijkt het. Hij moet dus terug. Samen weer verder omhoog op het goede pad tot waar Jochem relaxed op een grote steen ligt te wachten. Dit geintje kost ook wel een half uur of zo. Peter was in trance zo rechtdoor gestiefeld en had daardoor de bocht gemist.
Onderlangs de indrukwekkende bult van Cime de Penas. Het is heet. En het duurt best lang tot bij de Granges des Cuous. We liggen achter op schema. Uit het kraantje komt geen water. We komen krap te zitten qua drinken. En er zijn grijze wolken in ontwikkeling.
Op weg naar de Pas de la Capelette begint het te regenen. Maar nog niet erg hard. Jochem installeert wel alvast zijn regenhoes. Er klinkt een brul. Ik denk aan een hond, Jochem aan een zwijn.
Laatste pauze op de pas. Nog een afdaling naar Moulinet. Nog even pauze bij de Chapelle Saint Michel. Bij de Mairie hangt een mevrouw uit het raam. Naar de zolderverdieping. Achterin de slaapzaal is een man aan het rommelen. Hij is de enige andere gast. Eerst maar alle ramen open om te luchten die warme zolder. Eenvoudig deze gîte communal, maar alla.
Jochem gaat zijn shirt uitspoelen, dat doet hij altijd graag, maar ontdekt dat hij wasmiddel vergeten is mee te nemen. Ik heb wel bij me en biedt dat aan. En ik ga ook mijn eigen shirt uitspoelen. Peter later ook. Ja hij krijgt ook wasmiddel van mij.
Na de douche de eetmogelijkheden in het dorp checken. Als er geen restaurant open is gaat Jochem wat bereiden zegt hij. Maar het restaurant Sous les Carillons is open.
Er zit al een Duits koppel uit Berlijn. De Madame heeft in de VS gewoond dus spreekt goed Engels. Het is wel een type, nogal zelfvoldaan, beetje uit de hoogte. De sardine- rillette is best in orde, de pasta met geitenvlees matig, maar alla. Wel een lekkere perzik en abrikozen gebak toe. Die Carillons beieren wel heel luid steeds, je schrikt je steeds een hoedje. Het Duitse stel slaapt hier ook, die zitten elk uur rechtop in bed vertellen ze.