Dit maakte Liesbeth in 1993. Lang geleden alweer. Het portret is nu aangevreten door de zilvervissen, en er zit een lekkagevlek op, dus het was de hoogste tijd om hem voor de vergetelheid te behoeden en op de scanner te leggen. De tekst is een knipoog naar een type van Kees van Kooten die langs de deuren ging om allerlei jubileum (met de eu als in reus) spullen aan te smeren.
Ruzie met mijn moeder. De jongetjes gingen logeren bij opa en oma. In het kader van de grote vakantie en ze dachten het wel weer aan te kunnen. De vorige logeerpartij eindigde in mineur omdat de jongens daar binnen aan het rondrennen waren en daarbij een mooie vaas gebroken hadden. Mijn moeder was toen uit haar dak gegaan. Met verwijten naar ons, wij waren er weer om ze op te halen, zij was even in de keuken, wij hielden ze niet genoeg in toom, en toen gebeurde het. “Ik kan ook geen moment even weg!!!” of zo had ze gezegd.
Maar goed nu wilden ze het het toch weer doen, het was hun eigen aanbod, twee nachtjes, zaterdagmiddag gingen we ze weer halen. Toen we er heen reden speculeerden we over wat we aan zouden treffen: Huilende kinderen, overspannen oma, de hele tijd roepend “Voorzichtig! Pas op! Oe! Ohhhh! Het is toch zonde!!!” Maar nee alles was koek en ei, het was allemaal erg goed gegaan en leuk geweest en de jongetjes heel lief. Ze waren naar Sprookjeswonderland geweest in Enkhuizen, en ze hadden allebei een vis gevangen, Ivan met zijn nieuwe hengel uit Noorwegen die we mee hadden gegeven. Ik wilde ook nog wel effe vissen, we porden een paar wormen op en bonden die aan de haken van de twee hengels. Er gebeurde niks, we konden de hengels rustig neerleggen, we hielden ze met een schuin oog in de gaten, misschien kwam er nog wat langs. Later stond Ivan weer wat met zijn nieuwe hengel te spelen. Het was mooi weer en we zouden aan het water eten. Dus achter Ivan werd een tafel klaar gemaakt, en glazen wijn ingeschonken en zo. Ivan had dat nauwelijks in de gaten. Toen wilde hij zijn hengel binnen halen. Maar ja die is vrij lang voor hem. Dus hij schoof hem naar achteren… en tok! zo een glas wijn om. En de wijn op de rok van oma. Addie en ik zaten er bij maar reageerden te laat want we waren in gesprek met Bert. Oma boos. Beetje overdreven boos. Dus ik maak sussende gebaren: “Relax, rustig maar, kan gebeuren…”. En tegen Ivan dat ie wat opzij gaat op het steigertje daar kan het geen kwaad die hengel. Oma ziet dat Ivan geschrokken is, knuffelt hem en zegt sorry voor haar reactie.
Later zitten we te eten. De jongetjes aan het oude gele opklaptafeltje, aan de waterkant. De hengels liggen op de steiger, de dobbers in het water, er gebeurt toch niks. Dan wil Bram opstaan of zo, hij zet extra gewicht op een kant van het tafeltje, aan de kant van het water. Het tafeltje begint te kantelen, de andere kant komt omhoog. Ivan was ook aan het leunen op die tafel aan die ene kant, omdat ie in het water aan het kijken was of naar de dobbers of zo, en ze vallen allebei met hun stoel om. Ik zie ze zo in het water vallen, maar nee dat valt mee ze blijven op de steiger liggen. Maar de half leeg gegeten borden glijden wel pardoes in de Delft. Ik zet snel mijn hand op de andere kant en duw het tafeltje terug. De plastic bordjes blijven drijven. Addie vist ze er uit. Nu zijn er nog twee lepels weg en een vork. Oma ziet er niet de humor van in. Integendeel ze onploft. Over vissen onder het eten dat kan niet, over het bestek dat ze 40 jaar compleet heeft weten te houden, en die lepels en die vork moeten terug. Ik reageer nu ook heftiger dat ze rustig moet blijven, niet zo overspannen, en het is maar een vork en het kan gebeuren dat soort dingen. En laten we effe rustig verder eten en dan haal ik straks met het schepnetje het er wel weer uit. Nee niks er van het zakt in de modder, het moet er nu uit en met een schepnet dat lukt natuurlijk niet. En desnoods doe ik het zelf!! roept ze. En ze gaat naar binnen om een andere korte broek aan te trekken, komt terug, laat zich niet tegenhouden, trekt haar shirt uit en laat zich zo in het water zakken. Geen gezicht natuurlijk, te bizar om grapjes te maken. Er komt gelukkig slechts één kano voorbij met een vader en een zoon. Die zeggen ook maar niks.
Verbeten zoekt ze de bodem af. Ze vindt twee lepels, maar geen vork. Ze zit er zeker een kwartier in voor mijn gevoel. Dan is ze verkleumd en heeft nauwelijks de kracht om er weer uit te komen. Als ze aan het douchen is vertelt Chris van een oude conrector van de kweekschool. Die was ziedend. Er was namelijk een heggeschaar kapot! Een 27 jaar oude heggeschaar!!
Het wordt niet meer echt gezellig. Het tweede logeerpartijtje dat slecht afloopt. Ik zeg wel nog bedankt voor het logeren. Maar zij zegt niet bedankt want ze vond mijn reactie niet zo leuk. Nog wat verwijten en tranen en we gaan er maar van tussen.
Vandaag mijn vader weggebracht naar het Anthonie van Leeuwenhoekziekenhuis. Hij moet onder het mes. De prostaat moet er uit want er is prostaatkanker gesignaleerd. Vanochtend de trein van 6 uur. Hij is kalm als altijd. Maar hij moet toch een zwaard boven z’n hoofd voelen hangen. “Ja je denkt er af en toe wel aan” zegt hij dan. En de laatste tijd is ie gewoon gezond en fit. We moeten maar afwachten hoe dat straks zal zijn. Om half 7 waren we al bij het ziekenhuis. Hij werd verwacht om 7 uur. Mooi weer, fris. Kamer A6 op de 6de verdieping. Om kwart voor 8 werd hij opgehaald. De prostaat gaat er helemaal uit. En dan moet de urineleider weer aan elkaar geknoopt worden. Ze doen het met ‘de robot’. Een soort kijkoperatie via de buik. Dus de boel hoeft niet helemaal open. Maar toch is het natuurlijk allemaal drastisch genoeg. Moeders en ik dropen af. Ik naar de zaak, en zij naar huis. Het gasten ontvangen in de B&B gaat gewoon door. We hopen er maar het beste van.
